Sunday, October 6, 2013

വെയിൽ പൂക്കുന്ന തണൽ മരങ്ങൾ


ടിക്കറ്റെടുക്കാതെ നാട്ടിൽ പോകാൻ തടിച്ചു കൂടിയിരിക്കുന്ന ഉത്തരേന്ത്യക്കാരുടെ തിക്കിലും തിരക്കിലും  അവിടം മറ്റേതോ സ്ഥലം പോലെ തോന്നിച്ചു. ആലുവ റെയിൽവേ സ്റേഷനിൽ  ഇത് ദിവസവമുള്ള കാഴ്ച്ചയാണത്രേ! നിരത്തിയ പെട്ടികൾക്കു മുകളിൽ കുന്തു കാലിൽ ഇരുന്നു മുറുക്കി തുപ്പി വണ്ടി വരുന്ന ദിശയിലേക്കു നോക്കി സമയം കളയുന്ന ആൾക്കാർ. തീവണ്ടിയിൽ കയറിപ്പറ്റാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ആർക്കും ഉറപ്പില്ല,ടിക്കറ്റെടുക്കാത്തതിനു അതും ഒരു കാരണമാണ്, കൂടാതെ അവരുടെ നാട്ടിലാരും തീവണ്ടിക്കു ടിക്കറ്റെടുക്കാറില്ലെന്ന് ഭാട്ടി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാനറിഞ്ഞത്. 

സ്റേഷനിലെ വാകമരത്തിനു കീഴെ വണ്ടി കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ യാത്രയയക്കാൻ നേരം കിടപ്പിലായിരുന്ന അച്ഛൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളോർത്തു.
"ഭാട്ടി നല്ലവനാ... ചിലരെപ്പോലെ ഇവടെ വന്നു തല്ലാനും കൊല്ലാനും ഒന്നും നടക്കുന്നില്ലല്ലോ...
ആൾ ആൽപ്പം പരുക്കനാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും എന്റെ മോളെ പട്ടിണിക്കിടില്ല..ഉറപ്പ്."  ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ആ മുഖത്തെ ചിരിയിൽ ദുഃഖമായിരുന്നോ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല.
"അരപട്ടിണിക്കാർക്ക് ഭക്ഷണം തന്നെയാണ് മുഖ്യം, അല്ലെ?" പ്ലാറ്റ്ഫൊറം നിറയെ ഞെട്ടറ്റ് വീണലിഞ്ഞുക്കിടക്കുന്ന അർത്ഥവൃത്താകൃതിയിലുള്ള  വാകകുരുക്കളെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തു. 

കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ വണ്ടിയെത്തി.തിക്കിലും തിരക്കിലും എങ്ങിനെയോ ഞങ്ങൾ ജനറലിൽ കയറിപ്പറ്റി. പെണ്ണായി ഞാൻ മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നു തോന്നുന്നു.എന്റെ ഉയരത്തിനനുസരിച്ച് വടവൃക്ഷങ്ങളുടെ ഒരു പുരുഷവനത്തിൽ  അകപ്പെട്ടപോലെ തോന്നി. തിരക്കൊഴിയാതെ ഓരോരോ സ്റേഷനുകൾ ഞങ്ങളെ കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വെയിൽ ഉറച്ചതനുസരിച്ച് ചുട്ടുപഴുത്ത ആ ലോഹ കൂടുകൾ  ഒരു ചൂള പോലെ പ്രവർത്തിച്ചു. ദുർഗന്ധവും വിയർപ്പുമൊട്ടുന്ന നീണ്ട എട്ടുമണിക്കൂറിനോടുവിൽ ഒന്നിരിക്കാൻ ഇടം കിട്ടി. നട്ടെല്ല് തെന്നി മാറുന്ന പോലെ തോന്നി.ഭാട്ടി എന്റെ വശത്തായി ഇരുന്നു. ഇനിയെത്ര സമയം കൂടി യാത്ര എന്നറിയില്ല. മലയാളിക്ക് കാസർഗോഡ്‌ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എല്ലാം ഉത്തരേന്ത്യയാണല്ലോ. ഭാട്ടി പൊതുവെ സംസാരം കുറവാണ്. ക്ഷീണം കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് എത്തിച്ചു, ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചിരുന്നു.  

ദൂരെ മരചീനികൾ വരി വരിയായി നട്ടിരിക്കുന്ന ചെമ്മണ്‍ പാടത്ത് എന്റെ ചിരികൾ ഓടി നടക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.ഇരിങ്ങോൾക്കാവിലെ കുരങ്ങൻമാരുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.എവിടെ നിന്നോ നാടിന്റെ ഗന്ധം എന്നിലേക്കെത്തുന്ന പോലെ തോന്നി... ആശ്വാസം...

അച്ഛാച്ചന്റെ കാലത്താണ് ഞങ്ങളവിടെ വന്നു പെട്ടത് എന്ന് പറയുന്നു. അന്നൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ശരിക്കും പെരുംബാമ്പ് ഇറങ്ങുമായിരുന്നു എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണത്രെ ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ പേര് പെരുംബാവൂർ എന്നായത്.

ഇവിടെ രായമംഗലത്തിനടുത്ത് ഒരു കരിങ്കൽ മടയിലെ ജോലികൾക്കായാണ് ഉത്തരേന്ത്യക്കാർ എട്ടു പത്തു വർഷം മുൻപ് ആദ്യം ഇവിടേക്ക് വന്നു തുടങ്ങിയത്. ഇവിടുത്തെ ശമ്പളവും കാലാവസ്ഥയുമായിരിക്കാം അവരെ ഇവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്. കൂടാതെ മലയാളികൾ ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ജോലികൾ ചെയ്യാൻ തമിഴന്മാരുടെ വരവ് ചുരുങ്ങിയതോടെ ചെറിയ വേതനത്തിൽ ആ സ്ഥാനം അവർ കയ്യേറി. ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിൽ പെരുമ്പാവൂർ ചന്തയിലെ പലചരക്കു കടകളുടെ ബോർഡുകൾ ഹിന്ദിയിൽ കാണപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. മലയാളികൾ കഴിക്കാത്ത നേർത്ത അരിയുടെ ചാക്കുകൾ, പാൻ പരാഗ്, തംബാക്ക് തുടങ്ങിയവ ടണ്‍ കണക്കിന് ചന്തയിൽ വന്നിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി കടക്കാർ ഹിന്ദി പഠിച്ചു, അവർ മലയാളവും.

വന്നിറങ്ങിയവരിൽ കൂടുതലും ബംഗാളികളും, ബീഹാറികളുമായിരുന്നു. ജീവിതം പച്ചപിടിക്കുന്നതിനോപ്പം പലരും ഈ നാട്ടിൽ നിന്നു തന്നെ നിർധനരായ പെണ്‍കുട്ടികളെ വിവാഹം കഴിച്ച് താമസിക്കുവാനും തുടങ്ങി. മിക്ക വീടുകളുടെയും ടെറസ്സിൽ ഒന്ന് തിരിയാൻ പോലുമാവാതെ കൂട്ടമായി കിടന്നിരുന്ന അവർക്ക് അതോടെ ഒരു കൂരയുമായി. 

ചോർന്നൊലിക്കുന്ന എന്റെ വീടിന്റെ മേൽക്കൂര ശരിയാക്കാൻ വന്നപ്പോഴാണ് ഭാട്ടിയെ ഞാനാദ്യം കാണുന്നത്. എന്റെ പ്രായവും, തനിക്കു താഴെയുള്ളവരെയും ഓർത്തിട്ടാവണം,ഭാട്ടിയുടെ ആലോചന വന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ കൂടുതൽ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. 

വായുവിൽ അലിഞ്ഞു പോകുന്ന ഓർമ്മയുടെ കരിമ്പുക പിന്നെലെറിഞ്ഞു കൊണ്ട്  ഞങ്ങളുടെ തീവണ്ടി ക്ഷീണമറിയാതെ കുതിച്ചുക്കൊണ്ടിരുന്നു.

നടു നിവർത്താൻ കഴിയാതിരുന്ന നീണ്ട ഒരു പകലിനും രണ്ടു രാത്രിക്കുമോടുവിൽ ഞങ്ങൾ ഭാട്ടിയുടെ നാട്ടിലെത്തി. അവിടന്ന് ബസ്സിൽ നാല് മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്, അൽവാറിലേക്ക്... ഭാട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്..

പച്ച നിറത്തിലെ ചിത്രപ്പണികളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ബസ്സ് ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് ചലിച്ചു തുടങ്ങി. വലിയ ഭാണ്ഡങ്ങളും പണിയായുധങ്ങളുമായി കയറിയ യാത്രക്കാരായിരുന്നു അധികവും.
വഴിക്കാഴ്ച്ചകളിൽ പട്ടണങ്ങൾക്കു മാത്രം സ്വന്തമായ കെട്ടിടങ്ങളുടെയും പരസ്യബോർഡുകളുടെയും മായാജാലങ്ങൾ പതിയെ അപ്രത്യക്ഷമായതോടെ ഒരു കാര്യം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു, ഇവിടം നമ്മുടെ നാട് പോലെയല്ല, പച്ചപ്പ്‌ തീരെ കുറവ്..നോക്കെത്താദൂരത്തെ വെയിൽ തിളയ്ക്കുന്ന തരിശുഭൂമി. ചൂടുടുകാറ്റുമാത്രം കൈവശമുള്ള ചാവുഭൂമിയാണത്. ഈ ഏഴാം ക്ലാസ്സുകാരിയുടെ ബുദ്ധിയിൽ- വന്നുപെട്ടിരിക്കുന്നത് രാജസ്ഥാനിലാണെന്ന് അപ്പോൾ മാത്രമാണ് മനസിലായത്.

പല പല ഗ്രാമങ്ങങ്ങൾ താണ്ടി ഞങ്ങളുടെ യാത്ര തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.പോകെ പോകെ എന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന എന്തെന്നറിയാത്ത ഒന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു, യാത്രാരംഭം മുതൽ ബസ്സിലിരിക്കുന്ന ആളുകളിൽ മിക്കവരും എന്നെത്തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അവ  മിന്നിമായുന്ന ഇടങ്കണ്നുകളല്ല, കണ്ണെടുക്കാത്ത ജീവരഹിതമായ പേപ്പട്ടിക്കണ്നുകൾ.അസ്വസ്തതയാടുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളെ മറക്കാനെന്ന പോലെ സാരിതുമ്പ് ശിരസ്സില്ലൂടെയിട്ടു. ഞാൻ ഉറങ്ങുന്ന ഭാട്ടിയോടു ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു.... ഞാനും ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.

വേരുകൾ പോലുള്ള മരങ്ങൾ വിരളമായി നില്ക്കുന്ന ഒരു വെളിപ്രദേശത്ത് ഞങ്ങൾ ഉച്ചയോടെ ബസ്സിറങ്ങി. നോക്കെത്താ ദൂരത്തെ ചൂട് വമിക്കുന്ന ആ ഭൂമിയെ നോക്കാനാവാതെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. ആ തരിശുഭൂമിയിലെ ഉണങ്ങിയ മരങ്ങൾക്കു താഴെ വിശ്രമിക്കുന്ന മയിലുകളെ കണ്ടു. അവയെക്കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ മയിലുകളെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് ഞാൻ ഭാട്ടിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. പെട്ടിയെടുത്തു ഭാട്ടി മുന്നേ നടന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.മേഘങ്ങളന്യമായ ആകാശത്തിനു താഴെ ഞാനദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നു. നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മയിലുകളെ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും അവ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു.ടാറിട്ട റോഡിൽ നിന്നും താഴെക്കായി ആൾക്കാർ നടന്നുതെളിഞ്ഞ ഒരു മണൽവരമ്പിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇറങ്ങി നടന്നു. ശിഖരങ്ങളില്ലാതെ നീണ്ടു കിടന്ന  ആ വരമ്പിന്റെ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഞാൻ കണ്ണോടിച്ചു.....അദ്ധേഹത്തിന്റെ വീട്.

കരിഞ്ഞ വയ്ക്കോൽ മേഞ്ഞ,ചെളി തേച്ച ഭിത്തിയുള്ള കുടിൽ. വീട് ശരിക്കും കാണാൻ സാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ ചെളി പതിച്ച ചുറ്റുമതിലുണ്ട്. ചുറ്റുമതിലിന്റെ  വാതിലിനു ചുറ്റും ചുവരിൽ അരിമാവ് കൊണ്ട് കോലമിട്ടതു പോലുള്ള ചിത്രപ്പണികൾ. കത്തുന്ന വെയിലിൽ ആ വെളുത്ത വരകൾ തിളങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി.
ഭാട്ടി മിണ്ടാതെ മുന്നിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞു മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിൽ കയറുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. ആ ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് ഈ വീടടക്കം ആകെ രണ്ടു വീടുകൾ മാത്രമേ ഒള്ളു.
മതിൽക്കെട്ടിനകത്ത് ഒരു കയറു കട്ടിലിൽ മുഷിഞ്ഞ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച പ്രായമായ ഒരാൾ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അദ്ധേഹത്തിന്റെ അച്ചനായിരിക്കണം, ഞാനൂഹിച്ചു.
ശബ്ദം കേട്ട് വയസ്സൻ എഴുന്നേറ്റു. നിർവികാരതയോടെ അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ രണ്ടു പേരെയും മാറി മാറി നിശബ്ദനായി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ ഭാട്ടിയെ നോക്കി.
"അച്ഛനാണ്" ഭാട്ടി  തിരിഞ്ഞ് എന്നോടായി പറഞ്ഞു.
രാജസ്ഥാനി ഭാഷയിൽ ഭാട്ടി എന്തോ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. കേൾക്കാൻ ഹിന്ദി പോലെ തന്നെയുണ്ട്‌. ഞാൻ ഹിന്ദി പഠിച്ചു വരുന്നതെയുള്ളു. അവരുടെ സംസാരത്തിനിടക്ക്‌ എന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് "മദ്രാസ്" എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് കേട്ടു. ഞാനവർ ഇരുവരെയും നോക്കി നിന്നു. ഭാട്ടിക്ക് അമ്മയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, കൂടുതലൊന്നും എനിക്ക് അദ്ധേഹത്തെക്കുറിച്ചറിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

സംസാരത്തിനോടുവിൽ ഭാട്ടി പെട്ടിയെടുത്ത്‌ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു കയറി. അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയ ദേഷ്യം നിഴലിച്ചിരുന്നു.

"മകൻ തന്നിഷ്ടതിനു വിവാഹം ചെയ്തതിലുള്ള ദേഷ്യമായിരിക്കണം...സ്വാഭാവികം" ഞാനോർത്തു. ഞാനച്ഛന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി കാലിൽ വീഴാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നീട്ടി ഒരു മൂളലോടെ അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞു മാറി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.അച്ഛൻ പോയ വഴിയേ ഞാൻ വിഷാദയായി നോക്കി നിന്നു. അകത്തു പെട്ടി വച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങാനോരുങ്ങിയ ഭാട്ടിയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു,
" അച്ഛന് വിഷമം ഉണ്ടോ?"
"അച്ഛൻ അങ്ങനാ..." അത്രയും മാത്രം പറഞ്ഞ് തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഭാട്ടി പടിയിറങ്ങി പോയി.

നിലവിളക്ക് തന്നു സ്വീകരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വീട് കൈയ്യേറി.വീട്ടിൽ സ്ത്രീകളില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ് പ്രകടമായിരുന്നു. നല്ലൊരു മരുമകളെപ്പോലെ വലിച്ചു വാരിയിട്ടിരുന്നതെല്ലാം ഒതുക്കി വച്ചു. അടുക്കളയിൽ ചെന്നു. ചെറിയ അടുക്കളയാണ്‌. കഴിക്കാൻ എന്തുണ്ടാക്കണം എന്ന് തിട്ടമില്ല. ഭാട്ടിക്കു ചോറിനെക്കാൾ ചപ്പാത്തിയാണ് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം എന്നറിയാം.അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സാധനങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ആഹാരം പാകം ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. ഒരുമണിക്കൂറിൽ ഭക്ഷണം തയ്യാറായി.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും പുറത്തു പോയ ആരെയും തിരികെ കണ്ടില്ല. വീടിനകത്ത് ചൂട് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിശപ്പിൽ തളർന്ന ഞാൻ അവരെ കാത്തിരുന്ന് എപ്പോഴോ ഒന്നു മയങ്ങി. 
ആരോ വാതില്ക്കൽ വന്നതറിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പുറകിലെ വെയിൽ കാരണം മുഖം വ്യക്തമല്ല.
"കോൻ?" വാതിൽക്കൽ നിന്ന് കേട്ടു പരിചയമില്ലാത്ത ശബ്ദത്തിൽ ഗൌരവം.
ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
"ഭാട്ടി... പത്നി...." അയാളെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാനാവാതെ ഞാൻ  കുഴങ്ങി.
"ക്യാ?" ദേഷ്യത്തോടെ അയാൾ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു.
അയാൾ എന്നെ കടന്നു പിടിച്ചത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാൻ അലറി. എന്റെ ശബ്ദം കേൾവിക്കാരെ തേടിയലഞ്ഞ് കുഴഞ്ഞു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ചെവിയടച്ച്  ഒരടി വീണു.ഒരു മൂളൽ തലയിൽ കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. എന്നെ കീഴടക്കാൻ അയാൾക്ക്‌ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.അയാൾ ശക്തനായിരുന്നു. എന്റെ അരക്കെട്ടിൽ അയാൾ തന്റെ ഭാരം ഇറക്കി വച്ചു. തുടയെല്ലുകൾ ഒടിയുന്ന പോലെ തോന്നി. എനിക്കൊന്നനങ്ങാൻ പോലും സാധിക്കാതെ അയാളിൽ ഞാനോതുങ്ങി. വേദന കൊണ്ട് ഞാൻ പുളഞ്ഞു. പാൻ മണക്കുന്ന അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ എന്നെ പുതഞ്ഞു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലും എന്നെ കടിച്ചു കീറുന്ന പാക്ക് കറ പിടിച്ച ആ പല്ലുകൾ ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു. എന്റെ ചിന്തകൾ മരവിച്ചു. അയാളുടെ വെറിയടങ്ങാൻ ഒരു യുഗമെടുത്ത പോലെ തോന്നി....ഒടുവിൽ എല്ലാം ശാന്തം.

അയാളെഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നടുവൊടിഞ്ഞ പാമ്പിനെപ്പോലെ ഞാൻ നിലത്തു കിടന്നു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടി. അയാൾ ഞെട്ടി വാതില്ക്കലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം എല്ലാം നിശബ്ദം.
വസ്ത്രങ്ങൾ വാരിയുടുത്ത് ഞാൻ അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വാതില്ക്കലേക്ക് ഓടി. വാതിൽ തുറന്നു.
അച്ഛൻ !!
ഞാനച്ചനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ഒരു വിശദീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്ത എന്റെ കേഴൽ കണ്ടിട്ടും അച്ഛന്റെ കണ്ണിൽ നിസംഗത. അയാൾ അച്ഛന്റെ മുന്നിലൂടെ പുറത്തേക്കു പോകുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഒച്ചയുയർത്തി എന്തോ പറഞ്ഞ് അയാളുടെ മുതുകിൽ അടിച്ചു.

വന്നയാൾ ഞങ്ങളെ അല്പ്പനേരം മാറി മാറി നോക്കിനിന്നു. പിന്നീട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടയാൾ ചൂളമടിച്ചു കൊണ്ട് ആടിയാടി പുറത്തേക്കു പോയി.

"പാഗൽ".... അച്ഛൻ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
പേടിച്ചരണ്ട് ഞാൻ അച്ഛനെ നോക്കി. അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കി ആദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൈകൾ ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അയാളിൽ നിന്നകന്നിരുന്നു. വന്നയാൾ ഭാട്ടിയുടെ അനിയനാണെന്നും കല്യാണമാവാത്തതിന്റെ കുഴപ്പവുമാനെന്നു പറഞ്ഞ് അയാൾ സംഭവത്തെ തൃണവല്ക്കരിച്ചു കളഞ്ഞു.
"മറന്നു കള..." പറയുന്നതിനിടെ അയാൾ വാതിലടച്ചു.
"ഭാട്ടി....ഭാട്ടി...."  ഞാനലറി
ഞൊടിയിടയിൽ അയാൾ എന്റെ വായടച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. വയസ്സനെങ്കിലും ഒരു സ്ത്രീയെ കീഴ്പ്പെടുതാനുള്ള വൃത്തികെട്ട രീതികൾ അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്റെ തേങ്ങലുകൾ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഉടഞ്ഞു വീണു ചിതറി. കഫം മണക്കുന്ന തൊണ്ടയും ശരീരവും എന്മേൽ ഇഴഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. വീണ്ടും ഒരു യുഗാന്ത്യത്തിനായി ഞാൻ കാത്തു കിടന്നു.. ഉദ്ധാരണശേഷിയില്ലായ്മ അയാളെ പെട്ടെന്നെഴുന്നെൽപ്പിച്ചു.
ഞാനൊന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...കാരണം എന്നിൽ നിന്നും ഒരു ശവത്തിലെക്കുള്ള ദൂരം ഒരു വിളിപ്പാടകലെ മാത്രമായിരുന്നു.

തളർന്നു കിടന്നിരുന്ന എന്മേൽ ഞെട്ടറ്റു വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാകമരത്തിന്റെ കുരുക്കളെ കണ്ടു. അർത്ഥവൃത്താകൃതിയിലുള്ള വലിയ വടുക്കൾ പോലെ അവ എന്മേൽ ചതഞ്ഞരഞ്ഞു കിടന്നു. തണൽ മരം എന്നു കരുതിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ  ഇലകൾ എല്ലാം കൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു,പകരം അവയിൽ വെയിൽ പൂത്തു നിൽക്കുന്നു. ഇതൊന്നുമറിയാതെ ആകാശത്ത് ഒഴുകിനടക്കുന്ന പഞ്ഞിക്കെട്ടു പോലുള്ള മേഘങ്ങളെക്കണ്ടു. അവയുടെ മാറുന്ന രൂപങ്ങളെക്കണ്ട് ഞാൻ കിടന്നു.


മുഖത്ത് വെള്ളം വീണപ്പോഴാണ് ബോധം തെളിഞ്ഞത്.

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ എന്റെ വശത്തായി തലയിൽ സാരി പുതച്ച ഒരു സ്ത്രീയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപം. അവൾ എന്നെ എഴുന്നെൽപ്പിച്ചിരുത്തി.
"നീചന്മാർ" അവൾ ഭാട്ടിയുടെ വീട്ടുകാരെ ശപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
"അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളതാണ്.... കമല....ഭാട്ടിയുടെ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ ഭാര്യ." അവർ ഹിന്ദിയിൽ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.
ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു, അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കാൻ പോലുമാവാതെ....
അവൾ കുടിക്കാൻ അല്പ്പം വെള്ളം തന്നു.
ഉള്ളിൽ ജീവന്റെ തണുപ്പ് പൊഴിച്ചുക്കൊണ്ട് ഒരു കവിൾ വെള്ളം എന്നിൽ അരിച്ചിറങ്ങി.
"നിങ്ങൾ വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.......നിലവിളിയും കേട്ടിരുന്നു.." കമല നിശബ്ദയായി തല കുനിച്ചിരുന്നു.
ഞാൻ പതിയെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
" ഈ നാട് ഇങ്ങനെയാണ്..സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാനിവിടെ എത്തിയ ദിവസമാണ് ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വരുന്നത്...ഇപ്പോൾ ഒരുതരം മരവിപ്പാണ്." അവൾ തല കുനിച്ചു തന്നെയിരുന്നു.

എന്റെ വരും ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അറിയിപ്പായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ.
"അപ്പോൾ ഭാട്ടിക്ക് എല്ലാം അറിയാം എന്നാണോ നിങ്ങൾ ....?" അവൾ നിശബ്ദം .....എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
"അവന് ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഈ നാട് ഇങ്ങനെയാണ്.. ഇവിടെ സ്ത്രീകൾ വളരെ കുറവാണ്, ഇല്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം... എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് മധ്യപ്രദേശിൽ നിന്നാണ്. വീട്ടുകാർക്ക് ഒരു തുക നല്കി വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി.വീട്ടിലെ നായ്ക്കൾക്ക് പോലും നമ്മെക്കാൾ വിലയുണ്ടാവും.ഇതുപോലെ ഗതികേടിൽ വന്നുപെട്ടവർ ഇവിടെ മിക്ക വീടുകളിലും ഉണ്ട്. വീട്ടിലെല്ലാവർക്കുമായി ഒരു പെണ്ണ്...."

ഹൃദയത്തിന്റെ ആ ഭാഷ അക്ഷരംപ്രതി എനിക്ക് മനസിലായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാലും സ്ത്രീകളില്ലാത്ത ഒരു നാട്...? എന്റെ കണ്ണുകളിലെ സംശയം അവൾ കണ്ടു.

" ജനിക്കുന്നത് പെണ്‍കുട്ടിയാണെങ്കിൽ അതിനെ ഒരു പാത്രം പാലിൽ മുക്കി ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരാചാരമുണ്ടായിരുന്നു ഇവിടെ... എല്ലാവർക്കും ആണ്‍കുട്ടി മതി..... അതിനൊരാചാരം. ഇതെല്ലാം ഇപ്പോൾ അല്പ്പം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ജനിച്ചുവീണ പെണ്‍കുട്ടി മുതൽ ജരാനരകൾ ബാധിച്ച കിളവികൾ വരെ ഈ നാട്ടിൽ ബലാൽസംഘത്തിന് ഇരയാവുന്നുണ്ട്. " കമല ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.

ഒരു നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ ചുവലിൽ കൈ വച്ചുകൊണ്ടവൾ  പറഞ്ഞു,
"ഞാനിത്രയും പറഞ്ഞത് എന്തിനാണെന്നു വച്ചാൽ....അവിവേകം ഒന്നും കാണിക്കരുത്..രക്ഷ പെടാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കരുത്. അതെങ്ങും എത്തിചേരില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് പോലീസ് സ്റെഷനിൽ  പോകരുത്....ചെന്നായ്ക്കളാണ് എല്ലായിടത്തും...ചെന്നായ്ക്കൾ."  അവൾ പല്ല് കടിച്ചു.

നീണ്ട മരവിപ്പിനോടുവിൽ ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. 
കമല എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്  യാത്രയായി.

ഇരുൾ വീണുതുടങ്ങിയ ഒരു ഭാവി എനിക്കായി കാത്തുനില്ക്കുന്നത് ഞാനറിയുന്നു. നീതിയുടെ കൈകൾ എത്തിച്ചേരാൻ മടിക്കുന്ന ഈ ഊഷരഭൂമിയിലാനെന്റെ ശിഷ്ടജീവിതം. അറിയാതെ എന്റെ മനസ്സ് സ്വയം ബലപ്പെടുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. മനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകതയാണത്,അവളോർത്തു. പോംവഴികളില്ലാതകപ്പെടുന്ന ഏതൊരു ദുർഘടാവസ്ഥയോടും പെട്ടെന്ന് താദാമ്യം പ്രാപിക്കുന്ന ഒരു സവിശേഷത.

ആദ്യ ദിവസത്തിന്റെ പകർത്തിയെഴുതുപൊലെ ദിനരാത്രങ്ങൾ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നീണ്ട മൂന്നു മാസമെടുത്തു അവരുടെ കാമഭ്രാന്തിനൊരറുതി വരാൻ. രാപകൽ വ്യത്യാസമില്ലാതെ വേദന തിന്ന മൂന്നു മാസം. ഈക്കാലമത്രയും അവർക്ക് വച്ചു വിളമ്പിയും, കൂടെക്കിടന്നും, മർദനം ഏറ്റുവാങ്ങിയും ഒരു ജീവശവമായി മാറിയ എനിക്ക് സമയവും കാലവും പോലും തിരിച്ചറിയാതായിരുന്നു.
ദൈവ വിശ്വാസം പോലും നഷ്ടപ്പെട്ട നീണ്ട മൂന്നു മാസങ്ങൾ....ഞാൻ മരണം മുന്നിൽ കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ പലവട്ടം ഒരുങ്ങിയതാണ് ...പക്ഷെ ഭയം അനുവദിച്ചില്ല....എനിക്ക് ജീവിക്കണം...

എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ വീടും നാടുമില്ല... അച്ഛനില്ല...ബന്ധുക്കളില്ല... എനിക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ മാത്രം..  

ഭാട്ടി നിശബ്ദനായി തന്നെ തുടർന്നു. അയാൾക്ക്‌ കുറ്റബോധമുള്ളതായി എനിക്കൊരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഇതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ഭാട്ടിക്ക് ഒരു ജോലി തരപ്പെട്ടിരുന്നു. 
ഈ ചാവുഭൂമിയിൽ എകാശ്വാസം കമലയായിരുന്നു. കമല ഇവിടെയെത്തിയിട്ട് രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.സമയം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം അവൾ എന്റെയടുത്ത് വരുമായിരുന്നു.കമലയോട് മാത്രമാണ് ഞാൻ അവിടെ സംസാരിച്ചിരുന്നത്. പതിയെ എനിക്ക്  ഹിന്ദി വശമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. എല്ലാം തുറന്നു പറയാവുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനേക്കാൾ അപ്പുറമായിരുന്നു അവൾ എനിക്ക്. 
ഈ നാട്ടിലെ കറികളുണ്ടാക്കാൻ അവളെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.എനിക്ക് വളരെ കൌതുകം തോന്നി. ഈ  നാടിനെക്കുറിച്ചും നാട്ടുകാരെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിവരങ്ങൾ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നത് അവളിൽ നിന്നാണ്. "കഴിഞ്ഞ വർഷം രാജസ്ഥാനിൽ മാനഭംഗപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ,പിഞ്ചു കുട്ടികളടക്കം രണ്ടു ലക്ഷത്തിലേറെയാണ്. പക്ഷെ നമ്മെപ്പോലെ വിവാഹിതരായി വന്നിട്ടുള്ളവരുടെ കണക്കുകൾ ഒരിടത്തും രേഖപ്പെടുത്തില്ലല്ലോ." അവൾക്കു എല്ലാറ്റിനോടും പുച്ഛമായിരുന്നു.വെറുപ്പായിരുന്നു..... 
"അറപ്പുളവാക്കുന്ന വെറും ലിംഗങ്ങൾ മാത്രമുള്ള നാട്," അവൾ ചിരിച്ചു.
പ്രായത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ പക്വത അവൾക്കുള്ളതായി എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

ഒരിക്കൽ അവൾ എന്നിട് ചോദിച്ചു," നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിനായി ഭാട്ടി എത്ര രൂപ നിന്റെ വീട്ടുകാര്ക്ക് കൊടുത്തു ?"
"ഒന്നും തന്നെയില്ല, നേരെ മറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ രീതിയനുസരിച്ച് ഭാട്ടിക്കാണ് ഞങ്ങൾ കാശ് കൊടുത്തത്" ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അമ്പരപ്പോടെ എന്നെ കുറച്ചു നേരം നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു," ഞാൻ വിചാരിച്ചത്..........നീചൻ "

അല്പ്പ സമയത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം കമല പറഞ്ഞു,
"ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു വീട്ടുകാരെങ്കിലും നിനക്ക് ഉണ്ടല്ലോ! "
ഞാനവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഒരു നീണ്ട ആലോചനക്കു ശേഷം അവൾ ചോദിച്ചു,
"നിനക്ക് ഇവിടന്നു രക്ഷപ്പെടണോ?"
അവിശ്വാസം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടെന്നു ചോദിച്ചു, "എങ്ങനെ?"
"നിനക്ക് എഴുത്തും വായനയും അറിയുമോ?"
ഞാൻ ഉത്തരം മൂളി.
"ഞാൻ തപാലാപ്പീസിൽ നിന്നും ഒരു ഇല്ലന്റ് നിനക്കെത്തിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കട്ടെ. നീ വീട്ടിലേക്കൊരു കത്തെഴുത്"
അത്ഭുതത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു,
"അതിന് തപാലാപ്പീസ് ഒരുപാട് ദൂരെയല്ലേ.പോരെങ്കിൽ വീട്ടിൽ നിന്നെങ്ങിനെ പുറത്തിറങ്ങും?.....വേണ്ട, നീ വെറുതെ വയ്യാവേലി ഒന്നും വലിച്ചു തലയിൽ വെക്കണ്ട."

കമല എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തമാശരൂപത്തിൽ പറഞ്ഞു,

 "ശരിയാ.. അവന്മാരെങ്ങാനും ഇതറിഞ്ഞാ......നീ ഭാഗ്യവതിയാണ്.. നിനക്ക്  ഇവിടെ മൂന്നു ചെന്നായ്ക്കളല്ലേ ഒള്ളു. എന്റെ വീട്ടില് അഞ്ചു പേരുണ്ട്."
കമല വീട്ടുകാരെ ചെന്നായ്ക്കൾ എന്നാണു  വിളിച്ചിരുന്നത്‌. അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് ഈ വീട്ടിലും എല്ലാവർക്കും ഒരേ മണമാണ്. ഒരുതരം ചെന്നായയുടെതു പോലെ.. 

ഞങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... മനസ് തുറന്നു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു..

കമലയെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ ഞാനോർത്തു, അവൾക്ക് എല്ലാം തമാശയാണ്. ജീവിതത്തെ ഇത്ര ലാഘവത്തോടെ എടുക്കുന്ന ഒരാളെ ഞാൻ ഇതിനു മുൻപ് കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷെ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു വേശ്യാതെരുവിലും, ഒരു ജയിലിലും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരാത്തത്ര പീഡനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷത്തിനുള്ളിൽ അവൾ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

കമല അവളുടെ പീഡന കഥകൾ കഴിവതും എന്റടുത്തു പറഞ്ഞ് എന്നെ പേടിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ബലമായി നടത്തിച്ച ഒരു കാടൻ ഗർഭഛത്രത്തിന്റെ കഥ അബദ്ധത്തിൽ എപ്പോഴോ മനസ് തുറന്നപ്പോൾ ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു.വയറ്റിലുള്ള കുട്ടിയെ ഷോക്കടിപ്പിച്ചു കൊല്ലുന്ന അവിടുത്തെ ഒരു നാടൻ രീതി. ഈ പീഡനങ്ങളിൽ ഒന്നും തളരാതെ പിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന അവളോട്‌ ബഹുമാനം തോന്നി.....മനുഷ്യന്റെ ജീവിക്കാനുള്ള ആർത്തിയെക്കുറിച്ച് ഒരു നിമിഷം ഓർത്തുപോയി. 


ആരും വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്ത ഉച്ച സമയങ്ങളിലാണ് കൂടുതലും അവൾ എന്റെയടുത്തു വരിക. ഒരു ദിവസം അവൾ വന്നപ്പോൾ മർദനങ്ങൾക്ക് മാത്രം ദേഹത്ത് ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്ന ചില  ചുവന്ന പാടുകൾ അവളിൽ കണ്ടു. താമരയുടെ ചിത്രം പച്ചകുത്തിയിരുന്ന അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ എല്ലാം ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ബ്ലൌസിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ഇല്ലന്റ് എടുത്ത് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി.  എന്നിട്ടവൾ ചോദിച്ചു,
"സന്തോഷമായില്ലേ?,കമല പറഞ്ഞാൽ... പറഞ്ഞതാ... " അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാനവളെ നോക്കിയിരുന്നു.
"എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് " കമല ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
നിശബ്ദമായി ഞാൻ അവൾക്കു മുന്നിൽ തല കുനിച്ചു.
"ഞാനിങ്ങനെയൊക്കെ  ഒന്ന് ചിരിക്കുന്നത് നിന്റെയടുത്തു വരുമ്പോൾ  മാത്രമാണ്, ഇനിയിപ്പോ നീ പോയാൽ....." കമലയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലാത്തത് എന്തോ കൈവിട്ടു പോകാൻ പോകുന്ന പോലെ തോന്നി. അവളുടെ കയ്യിലെ പച്ചകുത്തിയ കമലത്തെ എന്റെ വിറയാർന്ന വിരലുകൾ സ്പർശിച്ചു. ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ നിശബ്ദതക്ക് പുറത്തു വീശുന്ന പൊടിക്കാറ്റിന്റെ അകമ്പടിയുണ്ടായി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരുപച്ചകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. നിശബ്ദതയുടെ ഈണത്തിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം അലിഞ്ഞു നിന്നു. ജീവിതിതത്തിലെ ഏറ്റവും മധുരമായ ഒരു ചുംബനം എന്റെ ചുണ്ടിൽ പുതഞ്ഞു.ഒരു നിമീഷത്തേക്കു ശരിയേയും തെറ്റിനെയും ഞങ്ങൾ ആട്ടിപ്പായിച്ചു. ഞങ്ങൾക്കന്യമായിരുന്ന മൃദുതലോടലുകളുടെ സംരക്ഷണവലയത്തിൽ ഞങ്ങളൊതുങ്ങിക്കൂടി. സ്നേഹവും കാമവും വേർതിരിച്ചളക്കാൻ ഞങ്ങൾ മെനക്കെട്ടില്ല. ഒരു പൊങ്ങുതടി പോലെ ആ പുനർജന്മത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഒഴുകി നടന്നു. ഒരു പക്ഷെ ജീവജാലങ്ങളിലെ ഏറ്റവും നല്ല വികാരം കാമമായിരിക്കണം...ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ  ഒന്നിച്ചുണരുന്ന രതിയായിരിക്കണം....രണ്ടും എനിക്ക് പുതുതായിരുന്നു. 

ഇവിടന്നു രക്ഷപെട്ട്, ഒരു തീവണ്ടി നിറയെ പേരുംമ്പാമ്പുകൾക്കൊപ്പം നാട്ടിൽ ചെന്നിറങ്ങുന്ന ഒരുചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു മനസ്സിൽ........ഇല്ല...ഇനിയില്ല.... ഞാൻ മനസിലുറപ്പിച്ചു.
സ്ത്രീകൾക്ക് ഇവിടവും കേരളവും എല്ലാം ഒരുപോലെ തന്നെ.....

"അറപ്പുളവാക്കുന്ന വെറും ലിംഗങ്ങൾ മാത്രമുള്ള നാട്..."

ഞങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ഞങ്ങൾക്കു മേൽ വാകക്കുരുക്കൾ പൊഴിഞ്ഞു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ട്  ഒരു മഴയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.വെയിൽ മങ്ങിയ ആ ഊഷരഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന മയിലുകൾ പീലിവിടർത്തി ആടുന്നത് കണ്ടു.ആ മഴയിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വീണ ഒരു കുരു നാംബെടുക്കുന്നതും നോക്കി ഞാൻ കിടന്നു. നിറയെ ഇലകളുള്ള ഒരു തണൽ മരം ഈ മരുഭൂമിയിൽ പൂത്തു ചുവക്കുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് ഞങ്ങൾ കിടന്നു.

8 comments:

  1. ഈ കഥ ഇ-മഷിയില്‍ വായിയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പെ ഇവിടെയോ ഫേസ് ബുക്കിലോ മറ്റോ വായിച്ചിരുന്നു. അഭിപ്രായവും എഴുതിയിരുന്നു എന്നാണോര്‍മ്മ

    ReplyDelete
    Replies
    1. athe, annu athu delete cheythu kalanju

      Delete
  2. അതെ അതെ ഞാന്‍ ആദ്യം വായിച്ചിരുന്നു ഇവിടെ -പിന്നെ ഈ-മഷിയില്‍ വായിച്ചു ദെ വീണ്ടും ഇവിടെ എന്റെ ബോണി....:( വീണ്ടും പറയുന്നു കഥ നന്നായിട്ടുണ്ട് ട്ടോ .

    ReplyDelete
  3. കഥയുടെ തുടക്കത്തില്‍ ഇനി കേരളത്തില്‍ വരാവുന്ന ഒരു നശിച്ച കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍ ആയി തോന്നി. നന്നായി തന്നെ പറഞ്ഞു -കഥ. വിവരനങ്ങള്‍ വളരെ മനോഹരം - അര്‍ദ്ധ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള കുരുക്കള്‍ , അതാണ്‌ ഇതില്‍ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായ സൂക്ഷ്മാംശം :) . പക്ഷെ,ഏതോ ഇടത്ത് വെച്ച് ഇതിന്റെ അന്ത്യം ഇതാണെന്ന് തോന്നി (ഒരു പക്ഷെ, പഴയൊരു സിനിമ ഓര്‍മ്മ വന്നത് കൊണ്ടാകാം).

    ReplyDelete
  4. After she reached Bhattiyude veetil, then whatever happened, I felt that oru bhaaramulla kallu nenjathu veenathu pole speechless aayi poyi.
    Congratulations !! Kollam Thelma USA

    ReplyDelete